proloog boek 'Upgrade jezelf'

terug pagina angsten

Lees hieronder het eerste stuk van mijn boek 'Upgrade jezelf'

"Weet dat ook ik enorme uitdagingen heb gehad met mijn ademhaling en samenspraak met extreme angsten. Er is heel goed wat aan te doen, ik heb al ruim 20 jaar geen angsten meer gehad en weet heel goed hoe dat is om wel te hebben en hoe je er vanaf kan komen", Dennis Huizenga.

"Mijn oudste herinnering is die van een thuis waar bijna altijd artiesten waren".

Mijn vader was concertpromotor en ik groeide op in de muziekwereld. Als kleine jongen ging ik met mijn vader mee. Ik vond het leuk om te helpen met het uitdelen van de concertprogramma’s. Vanaf mijn vijftiende reisde ik wekenlang mee op tournees van uiteenlopende grote artiesten als Bruce Springsteen, U2, Fats Domino, Ray Charles, Meatloaf, Joe Cocker, BB King en vele anderen.

Ik heb hierdoor al op jonge leeftijd veel geleerd op het gebied van management en de omgang met mensen. De interactie met verschillende mensen is voor mij altijd de reden geweest waarom ik het vak van artiestenbegeleider zo leuk vond. De artistieke fans, de eigenaardige mensen die zich vreemd gaan gedragen zodra ze een bekend persoon ontmoeten. De trouwe fans die altijd aanwezig zijn. De zogenaamde hotshots die zich door zakelijk gewin het recht toe-eigenden van een ontmoeting met een bekend artiest. Het was toen dat ik me het bestaan van sociale maskers realiseerde. Wat heb ik mensen rare dingen zien doen wanneer zij in de buurt waren van een bekend persoon.

Maar het was prachtig om te zien hoe mensen op een positieve manier konden genieten van hun idool. En de artiesten, de security en de excentrieke crew bleken vaak heel verrassende persoonlijkheden te zijn. Een bijzondere wereld.

De grootste bewondering had ik in die tijd voor mijn vader. Hij was een bijzondere man met een grote mensenkennis en een enorm organisatietalent. Overal ter wereld kwam hij bekenden tegen, of hij nu in Miami was of op het Rode Plein in Rusland liep.

Op 21-jarige leeftijd deed ik onverwacht, samen met mijn vader, een tournee met Ray Charles. De Engelse tourmanager moest vanwege privéomstandigheden met spoed terug naar Engeland. Mijn vader belde mij. Daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen.

De tour draaide een aantal weken en achteraf waren we allebei trots. De crew en band van Ray Charles dachten dat wij dit werk altijd samen deden. Dat was een mooi compliment! Al snel kregen we de smaak te pakken en we organiseerden een groot evenement op een poloveld in Duitsland. We zaten vol ideeën. Er stond een tournee gepland waarbij ik voor het eerst alleen de organisatie zou leiden. Ik was vereerd en had er erg veel zin in. Niets stond mij meer in de weg.

Op 20 januari 1995 sloeg het noodlot toe. Geheel onverwacht stierf mijn vader op 48-jarige leeftijd, ’s nachts, hoogstwaarschijnlijk aan een hartaanval. Ondanks mijn pogingen om hem te redden bleef het stil. Mijn moeder, mijn zus en ik bleven achter zonder zijn fysieke aanwezigheid. Voor mij volgde een periode waarin alles een vervelende droom leek.

Drie weken voordat mijn vader stierf, gaf hij mij een boek van Dale Carnegie[1], Zo maakt u vrienden en goede relaties. Hij zei dat dit een goed boek voor mij zou zijn om te lezen.

Destijds was ik met heel andere dingen bezig, dus vond ik niet alleen de titel maar ook het idee om dit boek te lezen wat vreemd. Toch wilde ik er meer over weten. Het intrigeerde me dat mijn vader nooit eerder met mij over een boek had gesproken, tot dat moment zo kort voor zijn dood. Ik las het in één keer uit. Wat een geweldig boek! Achteraf bezien, heeft dit boek, en het vroege overlijden van mijn vader, mijn leven 180 graden gedraaid. Maar voordat ik deze draai zou maken, was het blijkbaar nodig om zelf door een diep dal te gaan…

Ik bleef het onverklaarbaar vinden dat mijn vader zo jong was gestorven. Daarom begon ik meer te lezen over gezondheid en over psychologie. Vooral op het gebied van psychologie las ik vrijwel alles wat ik te pakken kon krijgen.

Er ontstond een soort tweedeling in mijn leven. Aan de ene kant was ik degene die alles wilde weten over psychologie en gezondheid en aan de andere kant was er de jongen die gefrustreerd was over de situatie waar hij in zat. Ik miste mijn vader en had geen vaderfiguur om me heen die me de weg wees. Mijn moeder en zus bouwden op mij alsof ik een volwassen man was die alle wijsheid in pacht had. Ik was ineens de man in huis en de man in huis is sterk!

Al lange tijd beoefende ik verschillende sporten. Eerst karate (7 jaar lang), daarna thaiboksen en boksen (12 jaar lang) en later krav maga (een Israëlische vechtsport). Als ik iets deed, dan deed ik dat voor de volle 110%.

Naast deze vechtsporten deed ik aan fitness om wat extra kracht te krijgen. Maar nadat mijn vader was overleden, kwam ik al snel in de wereld van de bodybuilding terecht. Voor ik het goed en wel doorhad, was het al bijna een obsessie voor me geworden. Ik trainde vijf keer anderhalf uur per week. Ik had een uitlaatklep nodig en dit was blijkbaar de manier. Ik ben van nature slank gebouwd, dus ik moest erg mijn best doen om wat spiermassa erbij te krijgen. Ik zag andere jongens trainen en die gingen naar mijn idee twee keer zo snel als ik. Het was voor mij een logische vervolgstap om me te verdiepen in sportvoeding en voedingssupplementen. Voor ik het wist, gebruikte ik anabole steroïden en dronk ik meerdere eiwitshakes per dag. Ik groeide letterlijk uit mijn jasje. Ik overwon met bankdrukken de 155 kg en woog 96 kilogram schoon aan de haak met een heel laag vetpercentage van onder de tien.

Feesten en extreem sporten waren mijn bakens, maar gelukkig bleef ik me ook verdiepen in de psychologie en filosofie van de mens, iets wat me later veel zou opleveren.

Mogelijk door mijn ongezonde manier van leven en mijn ademhaling die voor verbetering vatbaar was, had ik enorm last van mijn amandelen. Ik nam allerlei vitaminen en mineralen in om dat te onderdrukken, maar na een aantal jaren moesten ze toch worden verwijderd.

Na mijn operatie in het ziekenhuis kwam ik nog deels onder narcose bij en voelde me niet goed. Ik was misselijk, duizelig, moe en onzeker. Ik wilde heel graag slapen maar iets in mij zei dat niet te doen en alarm te slaan. Ik trok aan het rode koordje en de zuster kwam. Ik kon niet goed praten, maar ik kon wel aangeven dat het niet goed zat. Ze zei dat dit normaal was en dat ik maar beter kon proberen te slapen. Opnieuw zei iets in mij: ‘Nee, geef niet toe, dit is niet goed!’ Opeens werd ik misselijk en spuugde een straal van bloed over mijzelf, het bed en de grond.

De zuster stoof de gang op en kwam terug met versterking. Ik spuugde meerdere keren mijn maaginhoud vol met bloed uit. Die nacht hebben ze de wond in mijn keel, die niet goed was gehecht, tot twee keer toe dicht moeten branden. Naar schatting had ik 1,6 liter bloed verloren en was het maar zeer de vraag wat er was gebeurd als ik wel was gaan slapen. Het was een schokkende ervaring.

Een aantal maanden later en wat nachtmerries rijker, besloot ik mijn oude leven op te pakken en weer keihard te gaan trainen. Maar het voelde niet goed. Ik wist dat ik mezelf moest aanpakken om het roer om te gooien.

Ik nam het besluit om op reis te gaan.

Met de nodige malariatabletten op zak, ging ik op pad. Ik zou een maand door de jungle van Thailand, Birma en Laos trekken. Avontuur was wat ik nodig had!

Acht uur lang lopen in de jungle met een luchtvochtigheid van 95% was een uitdaging. Ik dronk soms wel acht liter water per dag. Op een mooie, broeierige dag midden in de dicht begroeide jungle, begon voor mij een nieuw hoofdstuk. Een nieuwe reis, een reis waarvan ik veel zou gaan leren. Ik kreeg mijn eerste echte angstaanval.

Opeens kreeg ik het benauwd, mijn keel werd dichtgeknepen en ik voelde de grond onder me bewegen. Geluiden leken van alle kanten binnen te komen. De bomen kwamen naar me toe, gezichten leken niet scherp, geluiden varieerden tussen hard en zacht. En dan opeens de schrik: ‘Ik ga dood hier in deze jungle!’ en ‘Nee, ik beland straks in een eng ziekenhuis waar ze nog nooit hebben gehoord van Semmelweis[2]. Een ziekenhuis waar de gewonden in de gang liggen en de dokter mij niet kan verstaan. Oude muurtegeltjes, waar in de voegen nog snot, slijm en bloed van het vorige slachtoffer zichtbaar zijn.’ Mijn angsten draaiden overuren.

Na deze eerste angstaanval kreeg ik er nog vele meer: in het vliegtuig, in de bioscoop, op straat... Vaak op plaatsen waar veel mensen aanwezig waren. Bij elke angstaanval ontwikkelde ik ook een andere angst: de angst om angst te krijgen.

Angst om angst te krijgen is een van de ergste angsten die je je voor kunt stellen, want op dat niveau neemt je geest het over en is er maar een persoon op de hele wereld die precies weet waarvoor je bang bent: jijzelf! Onder die omstandigheden kun je het vertrouwen in je eigen geest kwijtraken. Als je daar niet wat aan doet tenminste.

Langzaamaan ontwikkelde zich bij mij een nieuwe angst: de angst om het niet aan te kunnen. De angst in een gesticht te belanden waar ik de enige zou zijn die niet echt gek was.

Twee en half jaar lang ben ik bezig geweest om te leren mijn angsten te trotseren. Ik heb menig specialist bezocht en ook allerlei alternatieve hoeken gezien. Allemaal mensen die zeiden mij te genezen, maar niets hielp echt. Soms verzachtte het de angst, maar tegen de tijd dat ik weer moed kreeg, kwam de angst versterkt terug.

Op een dag keek ik in de spiegel. Weer bang! Ik werd zo boos op mezelf dat ik besloot dat ik dit leven niet meer wilde. Vanaf dat moment wilde ik het anders gaan doen. Ik zou de stappen zetten waarvan ik wist dat ik ze moest zetten. Hoe dan ook!

De vechter in mij was het zat. Ik dreigde de persoon te worden die ik niet wilde zijn. Misschien was ik die persoon al. Ik stopte met luisteren naar de zogenaamde specialisten die ik bezocht en nam het heft in eigen hand. Ik zou dit overwinnen! Ik wist al zoveel van mezelf, het menselijk lichaam en de geest, dat het zou moeten lukken.

Als een soort getuige analyseerde ik objectief mijn situatie en maakte de rekening op. Ik stopte voorgoed met spierversterkende middelen en andere ziekmakende producten. Ik ging scherp letten op mijn manier van leven en paste mijn dieet aan zoals ik dacht dat het moest. Ik ging verder met me te specialiseren in en het ervaren van menselijke emoties, in de overtuiging dat het anders moest. Accepteren dat mijn situatie zo zou blijven was geen optie.

Ik heb het dal meerdere keren gezien. En ben keer op keer, soms van angst letterlijk kruipend over de vloer, teruggekomen bij mijzelf. Ik onderzocht, las en nam deel aan verscheidene studies verspreid over de wereld. Op een gegeven moment kon ik mijn angsten ervaren en accepteren dat ze bestonden. 

Het grote geschenk

Toen ik de stappen zette die nodig waren om mijzelf te helen, ging het langzaam maar zeker beter met me. Ik leerde enorm veel van mijn kleine dagelijkse overwinningen.

De draai van 180 graden bracht me uiteindelijk een prachtig, waardevol geschenk.

Toen ik op een dag in een winkelstraat naar de voorbijgaande mensen keek, zag ik opeens veel meer dan ik ooit eerder had gezien. Het was alsof ik opeens zág wat er speelde bij deze mensen. Ik herkende angst, ik herkende onzekerheid. Geen idee of ik dit vanuit hun ogen las of vanuit hun houding, maar ik zag het. Wat een prachtige, ongelooflijke ervaring. Alsof de wolken opzij gingen en het licht op mij ging schijnen. Ik voelde me bevoorrecht. 

Dit geweldige geschenk ben ik vanaf dat moment verder gaan ontwikkelen, en tot nu toe ben ik daar niet mee gestopt. Wat zegt iemand, hoe is de houding, hoe kijkt een persoon? Wat is de toon? Wat zegt mijn gevoel? Allemaal indicaties! Voor mij als coach is het een vanzelfsprekendheid geworden om daar op te letten.

Wil dit alles ook zeggen dat ik die angstige reis zou willen overdoen? Zeker niet! Maar om met Johan Cruijff te spreken: ‘Elk nadeel heb z’n voordeel’.

Onze geest zie ik als een enorm fascinerende bundel van energie die veel meer kan dan we zelf voor mogelijk houden. 

Uit eigen ervaring kan ik nu zeggen dat je verdiepen in een bepaald onderwerp, erover lezen of horen, interessant kan zijn. Maar de echte kracht daarvan voel je pas op het moment dat je zelf kunt ervaren wat het met je doet. Het zelf doen ervaren is in mijn visie dan ook een van de belangrijkste zaken in coaching.

Kennis kun je niet delen, kennis dien je te ervaren. Socrates

 

Terug naar de pagina programma

Close

50% Complete

Two Step

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.